Długi weekend

Oto nasz namiot. Nabyty na tutejszym allegro. Trzeba było zrobić jakieś 100 km , żeby go odebrać. Przy okazji wypróbowaliśmy go na campingu w okolicy Palmerston North (to jakby ktoś chciał na mapie umiejscowić). Okazał się spory. Na planowane wakacje jak znalazł.

Spodziewaliśmy się, że noc może być ciężka. To był dopiero październik i na polu namiotowym tylko kilku jeszcze amatorów zimnych nocy. Ala za to jakie niebo. Przeżyliśmy jakoś. W polarach, śpiworach i kocach było zupełnie komfortowo. Tylko Mariusz narzekał, że mu w nos zimno, bo musiał go wystawić. Dzieci padły zmęczone podróżą.
Tylko Karol , który był z nami, nabawił się zapalenia płuc, ale to dlatego, ze zdecydował się na wyjazd kiedy nie doszedł do siebie po poprzedniej chorobie i to mu na pewno nie pomogło.

Nasz samochód, nareszcie pokazany. Na campingu dnia następnego. Ciekawe, że pole namiotowe sąsiadowało z cmentarzem i to bez żadnego odgrodzenia. W sumie to takie humanitarne. Przynajmniej zmarli mają jakieś żywe towarzystwo w sezonie.


Czekamy na śniadanko.

Mariusz uwiecznił okolicę

Prawie jak w Polszy, tylko te wiatraki, ach...



Załapaliśmy się też na jakiś pokaz kucyków i zlot wiekowych automobili.

Rivendell

Niedaleko od Wellington, jeden z wielu zakątków, w których kręcono "Władcę pierścienia". Nie wiem czy wiecie, ale tutaj na mapach planach miasta oznaczone są miejsca związane z tym filmem. Jeszcze wiele takich ciekawostek przed nami. Musimy też w końcu wybrać się do Miramar (dzielnica Wellington , z której pochodzi Peter Jackson), gdzie mieści się Weta (studio produkcyjne, w którym powstawały efekty specjalne do LotR ). Poznałam nawt tutaj polkę, Marzenę, która tam pracuje jako graficzka . Jej nazwisko pojawiło się w napisach końcowych drugiej części opowieści z Narnii, pt Książe Kaspian. Podobno kompleks budynków Weta przypomina studia hollywoodzkie. Z takiej rozrzutności Petera Jacksona to Kiwusi sobie żartują.

Inżynierowie z Petrobudowy

Najważniejsze, że mamy dość miejsca na takie zabawy!

Niedzielna wyprawa doOtari Wilton Bush

Niedaleko naszego domu mamy prawdziwy busz, z częścią rekreacyjną.Wokół zieleń i przepływający strumień. I prawie nie wieje, bo polana jest położona w dole i osłonięta. W sam raz na niedzielny wypad na piknik (są nawet grile na monety).

Królewna na placu zabaw.

A nawet trzy.

Później je zjadamy

I jest nam dobrze...

To jeden z niewielu słonecznych, a wręcz przygrzewających dni.

Często robimy placki z jabłkami

Trochę "niewyględna "tu jestem bo dopiero wstałam i włosy mam mokre. Jeśli chodzi o jabłka natomiast to w Nowej Zelandii występują 3 rodzaje. Tzn w supermarkecie i na targu. Bo może gdzieś i hodują inne odmiany, ale nie widziałam.
Są zatem różowe (rose), zielone (nazwy nie pamiętam) i takie czerwono-zielone(braeburn). Te ostatnie kupujemy bo są lekko winne, ale bardzo lekko niestety. Poza tym wszystkie słodkie są i twarde, soczyste. Tylko z szarlotką kiepsko bo takie słodkie to wyrazu w cieście nie mają. Ale może na jesień pojawi się większy wybór. Bo w ogródku to raczej nie zdążymy sobie antonówek wyhodować.

Test

I jeszcze, wiadomość, nie z ostatniej chwili, ale prawie. Zostajemy jeszcze na rok. I teraz sobie potestuję, kto tu wizyty składa, mhm.
I jeszcze z jaką prędkością może roznosić się informacja:
a) światła oczywiście
b) portalu plotek.pl czy inny pudelek
c) gołębia pocztowego

Uwaga ( nie od uważać, tylko w sensie notka)

A bo mi młodszych czytelników przybywa, to dla wyjaśnienia. Sama jak czytam te swoje teksty to wyczuwam nudę na kilometr. I co i nic, kicha, kiszka po prostu. Bo tu informacyjnie ma być i kawa na ławę, to jadę grzecznie, a nie po bandzie. Ale ,żeby nie było, że ze mnie taka nuuuuuuudziara. Howk!
To się oczywiście do druku nie nadaje.

Tak wygladam obecnie.

Tak, scielam wlosy. Sama z niewielka pomoca Grazyny.

Urodziny Grażyny

Poranek jakich wiele. Wieje i pada.

eDay 4.10.2008

Byłam woluntariuszem podczas zbiórki zużytego sprzętu komputerowego. Impreza odbywała się na parkingu stadionu w Wellington.
Tego dnia każdy mógł pozbyć się za darmo starego monitora, komputera, drukarki czy komórki.
Nie chciałam wierzyć, kiedy przed rozpoczęciem mówiono nam, że będzie kilkadziesiąt ton sprzętu. Ale o 9tej zaczęły podjeżdżać samochody i się zaczęło. Pracowaliśmy w grupach, po kilka osób, wyładowywaliśmy sprzęt z samochodów i sortowaliśmy do pojemników, po które co chwila podjeżdżały wózki widłowe. Moja rola polegała na zapisywaniu marek i rodzaju sprzętu dla celów statystycznych.
Ruch był ogromny, niektórzy podjeżdżali półciężarówkami wyładowanymi sprzętem. Wiele osób informowało nas, że to co przywieźli jest w zasadzie sprawne, ale już niepotrzebne. Dzięki tej corocznej ogólnokrajowej akcji sprzęt trafia do recyclingu, zamiast lądować na śmietniku.
W całej Nowej Zelandii zebrano tego dnia ponad 900 ton komputerowych odpadów.
W Wellingtonie, czyli w punkcie, w którym pomagałam rozładowano ponad 2500 samochodów i uzyskano 122 tony odpadów.
Cztery godziny mojego dyżuru spędziłam we wspaniałej atmosferze, co widać na zdjęciach. Przeszkadzał tylko wiatr, który czasem sypał piaskiem w oczy.
Powyżej z moją drużyną. Z zamkniętymi oczami koleżanka z pracy, pozostali nie byli z ACC, poznaliśmy się na miejscu.

Do tego worka pakowaliśmy kable i drobniejszy sprzęt.

Najwięcej było starych monitorów.


Większość telefonów była współczesna, ale trafiały się też takie okazy.

Cd wyjazdu w góry

Po piątkowej pogodzie nie było ani śladu. Słonce przypiekało i odbijało sie od śniegu, tak, że nie sposób było wytrzymać bez gogli. Ten wulkan powyżej grał we Władcy Pierścienia.

Tym razem na stoku byłam tylko z Karolem. Mariusz tymczasem wybrał się z dziećmi na spacer po okolicy.





Po południu odwiedziliśmy tutejsze gorące źródła.


Źródła z biegiem lat stają się coraz cieplejsze. Obecnie kąpiel niedozwolona, grozi poparzeniem. Można zanurzyć się jedynie w prywatnych brodzikach na terenie ośrodka z doprowadzoną wodą ze źródeł. Byliśmy tam jedynie przez krótką chwilę. Woda była gorąca, nie można było zanurzać głowy ze względu na amebę. Przenieśliśmy się potem do zwykłego, chlorowanego basenu:)




Na termalnej ścieżce.







Tu nocowaliśmy. Bardzo miły dom, z kominkiem i wszystkimi wygodami.


A tak wyglądał domek w środku.